Święto Welesa – słowiańska tradycja, obrzędy, święta
Święto Welesa było jednym z najważniejszych obrzędów w wierzeniach dawnych Słowian, poświęconym Welesowi – bogu magii, zaświatów, bydła, urodzaju i handlu. Weles uważany był za strażnika dusz zmarłych oraz patrona poetów i czarowników, dlatego jego święto miało zarówno wymiar zaduszny, jak i rolniczy. W tradycji słowiańskiej Weles często był przedstawiany jako przeciwnik Peruna – boga burz i wojny, symbolizując jednocześnie chaos i porządek, życie i śmierć. Święto Welesa stanowiło okazję do oddania mu czci oraz uzyskania jego błogosławieństwa na nadchodzący rok.
Rytuał Miłosny – Spętanie Miłosne na konkretną osobę >>>
Rozkłady Kart Tarota – Rozkład Partnerski, Miłosny, Finansowy i Ogólny >>>
Święto Welesa – historia
Obchody Święta Welesa miały charakter rytualny i odbywały się głównie w zimie, w okresie przesilenia zimowego lub na początku lutego. Podczas uroczystości składano Welesowi ofiary z mleka, miodu, piwa, chleba oraz mięsa, a także wylewano na ziemię rytualne libacje. Wierzono, że Weles opiekuje się duchami przodków, dlatego ważnym elementem święta było wspominanie zmarłych i zapewnianie im posiłku. Obrzędy odbywały się często w pobliżu gajów, kamieni kultowych lub miejsc związanych z wodą – rzekami, jeziorami i bagiennymi terenami, które symbolizowały przejście między światami.
Po przyjęciu chrześcijaństwa kult Welesa stopniowo zanikał, a jego atrybuty przypisano świętym katolickim, zwłaszcza św. Błażejowi, którego wspomnienie przypada na 3 lutego i który również był patronem bydła. Niektóre elementy Święta Welesa zostały wchłonięte przez ludowe tradycje związane z końcem zimy i początkami wiosny, jak chociażby zapusty czy obrzędy zaduszne. Współcześnie Święto Welesa jest obchodzone głównie przez rodzimowierców słowiańskich oraz osoby zainteresowane dawną kulturą i duchowością Słowian, którzy starają się przywrócić jego pierwotne znaczenie i obrzędy.
Święto Welesa – kiedy był obchodzony?
Święto Welesa w tradycji słowiańskiej było obchodzone zimą, najczęściej w okresie przesilenia zimowego lub na początku lutego. Dokładna data mogła się różnić w zależności od regionu i lokalnych wierzeń, jednak przyjmuje się, że święto to przypadało na czas przejścia między zimą a nadchodzącą wiosną. Było to związane z cyklem przyrody i rolą Welesa jako boga zaświatów oraz opiekuna bydła, urodzaju i magii. Na terenach wschodnich Słowian uroczystości mogły pokrywać się z obchodami święta św. Błażeja (3 lutego), który po chrystianizacji przejął wiele cech Welesa.
Obchody Święta Welesa miały charakter przejściowy, symbolizując zmianę cyklu natury i powolne budzenie się ziemi po zimowym uśpieniu. Rytuały odbywały się zazwyczaj w świętych gajach, przy kamieniach kultowych lub w pobliżu wody, ponieważ Weles był również związany z wilgocią i podziemnym światem. Ważnym elementem święta były ofiary składane bóstwu – mleko, miód, piwo i chleb, a także obrzędy magiczne mające na celu zapewnienie urodzaju i ochronę przed złymi duchami. Szczególną rolę odgrywało wspominanie przodków, ponieważ Weles był również strażnikiem dusz zmarłych.
Po chrystianizacji wiele elementów Święta Welesa zostało zasymilowanych z katolickimi tradycjami, zwłaszcza ze świętem św. Błażeja i zaduszkami. Jednak w kulturze ludowej nadal przetrwały pewne zwyczaje związane z oddawaniem czci bóstwom opiekuńczym, ochroną bydła przed chorobami oraz magią urodzaju. Współcześnie Święto Welesa obchodzone jest głównie przez ruchy rodzimowiercze, które starają się rekonstruować dawne słowiańskie rytuały i przywrócić znaczenie tego święta jako czasu poświęconego duchowości, naturze i pamięci przodków.
Rozkład Miłosny Kart Tarota >>>
Zadaj DOWOLNE pytanie wróżce >>>
